zaterdag 12 augustus 2017

Jam potje met versierd dekseltje

Terwijl wij lekker vakantie vierden in ons mooie land, zorgde de buurvrouw voor ons huis. De buurman natuurlijk ook. Maar hij heeft niet zoveel verstand van plantjes. En als hij wel moet gaan zorgen zijn er vaak ernstigere zaken aan de hand als dorstige plantjes. Gelukkig had de buurman geen werk aan ons huis. Alleen de buurvrouw is druk geweest. En dus bedacht ik voor haar een cadeaupakketje.


Terwijl we heerlijk aan het uitrusten waren, genoten van de natuur, fietstochten en het bezoeken van marktjes hebben we ook iets heel erg stouts gedaan. We hebben ons schuldig gemaakt aan... stroperij. Zonder dat we het wisten overigens. We lazen het na afloop van onze schuldige praktijken in het nieuws. We hebben namelijk... bosbessen geplukt. Op een van onze wandeltochten zagen we bosbessen hangen. Natuurlijk wil je dan de kinderen laten zien dat er vruchten groeien in het bos die je kan eten. En dus plukten we er een paar. De kinderen vonden ze heerlijk dus besloten we op een mooie dag om terug te gaan en met z'n allen wat bosbessen te plukken. We namen broodjes mee en emmertjes, een grote badhanddoek (bij gebrek aan picknickkleed) en wat strips. Zo plukten we een bakje vol. Heerlijke blauwe onbespoten bessen. Eenmaal thuis maakte ik er jam van. En taart. We snoepten en genoten. Tot we ineens lazen dat we een strafbaar feit hadden gepleegd. Jammer. Ontzettend jammer. Want het is juist zo leuk om met de kinderen hun eigen fruit te plukken waar ze dan vervolgens ook nog zo lekker gezond van kunnen snoepen.


Maar de buit die we binnen hadden hebben we toch maar lekker gehouden. We genieten dubbel van het heerlijke feit. En deelden van onze overvloed. Buurvrouw kreeg ook een potje. Met een eigengemaakt label. Met een versierd dekseltje. Gewoon een hoesje voor over het dekseltje gehaakt. Hoe?

Nou heel eenvoudig, ik begon met een bloem uit het boekje 100 bloemen om te haken en te breien. Ik verlengde de bloem door om de stokjes van de opzettoer van de bloem heen te haken en zo vanaf de achterkant van de bloem verder in het rond te haken. De bloem komt zo mooi op het rondje te liggen. Ik haakte een van de toeren met halve vasten en noppen van 5 stokjes om de 4 steken. Toen het rondje eenmaal groot genoeg was haakte ik alleen in de achterste lussen zonder te meerderen. Zo kreeg ik een randje naar beneden. Als laatste haakte ik een schulprandje.


Samen met een pakje thee, een pak druivensap, afbakbroodjes en een flesje honing zette ik de jam op een stuk karton wat ik beplakt had met een taart onderlegger. Ingepakt met cellofaanpapier was het een mooi ontbijtpakketje. Voor de buurvrouw (en de buurman) om eens lekker samen te ontbijten.


Ze was er heel blij mee. En zo kan je met iets kleins toch je waardering laten blijken.

Geniet van de vakantie als je die hebt. En anders van een uitgebreid ontbijtje.

woensdag 2 augustus 2017

Hang de slingers maar op

We zijn al weer over de helft van de vakantie. We zitten halverwege onze vierde week. En oh wat is het heerlijk. Stiekem zou ik best nog 6 weken willen na deze 6 weken. Bolleboos wilde zelfs wel 2 jaar lang vakantie. Maar toen ik zei dat hij dan op zijn 10e naar groep 5 moest vond hij dat toch ook niet zo'n goed idee. Doerak wil eigenlijk zo onderhand wel weer naar school. Prima hoor 3 weken vrij. Maar dan heeft het lang genoeg geduurd. Gelukkig heeft ze vriendjes zat om mee te spelen. Echt vervelen doet ze zich niet. Maar groep 3 trekt toch wel heel erg.

Voor dat de vakantie aanbrak moesten er nog cadeautjes geregeld worden. De juffen hebben dit jaar hard gewerkt. Ook zei hebben een vakantie verdiend. En als blijk van waardering wilden we de juf verrassen met iets moois. Gelukkig bedacht ik het dit jaar ruim van te voren. En kwam ik ook nog eens op een idee. Dus ging ik aan het werk. Ik haakte cupcakes. Uit het boek Amigurumi's en mini's van Tessa van Riet- Ernst

En die cupcakes reeg ik met houten kralen en een stel wasknijpers aan een koord. Zo ontstond een kaartenslinger.

 De kaartjes knutselde ik ook zelf. Oh wat ben ik dan blij met mijn stans en embosmachine en de leuke stansmallen waar ik mezelf af en toe mee verwen.

 En toen was het alleen nog maar een kwestie van inpakken. 3 slingers. Doerak mocht haar 2 juffen verrassen. Bolleboos had dit jaar een fulltime juf.
Want hangen de slingers hier mooi he aan onze mega tak waar onze lampen aan hangen. En de slinger aan het plafond hangt het hele jaar in ons huis. Die vind ik zo mooi. Die mag blijven hangen.
 Doerak moest ook nog aan het werk. Haar stagejuf nam afscheid. En die was toch een half jaar in haar klas geweest. Doerak vult het ene strijkkralen vormpje na het andere. Zowel thuis als op school. Dus hoefde ik niet lang te denken wat ze haar stagejuf mocht geven. Als hulpjuf weet ik inmiddels dat het strijken van zulke vormpjes een fijn karweitje is voor de hulp in de klas. Ik vermoed dat ze er heel wat gestreken heeft voor onze Doerak. Het hartje reeg ik ook met kralen aan een ketting. Een knijper onderaan en zo heb je ook een leuke kaartenslinger.

En waar ik de cupcakeslingers bewust neutraal heb gehouden zodat ze overal opgehangen zouden kunnen worden, mocht Doerak hier haar kleur stempel drukken. Dan is het niet moeilijk om te raden welke kleuren zei zou kiezen natuurlijk. ;-)

Een tijd geleden maakte ik ook al eens een wasknijperslinger. Nu niet met gehaakte cupcakes maar met omgehaakte kralen. Ik had twee soorten kralen. De kleine ronde en de grote. Om een tussenmaat te creeren haakte ik het kleinste kraaltje om. Door er een gekleurd jasje aan te hangen is het in balans en staat het meteen een stuk vrolijker.

 Deze slinger moest in een tuinhuisje komen te hangen. Dus hing ik er in plaats van kaartjes leuke prulletjes aan. Aan het vierde knijpertje hing ik een handgeletterd kaartje met daarop de tekst waarom ik het cadeautje gaf. Die vierde knijper is inmiddels gevuld met nog een vogel en hangt nu te pronken in het tuinhuis.

Zelf een reden om een slinger te maken? Of eigenlijk geen reden? Toch gewoon doen. Je wordt er vrolijk van.


zondag 18 juni 2017

Waxinelichtje houder van een glazen pot

Afgelopen week vierde onze Doerak haar laatste kleuterfeest. Na de grote vakantie mag ze naar groep 3. Toen we haar als 4 jarig meisje naar school brachten vond ik het een heerlijk idee dat ons kleine meisje heerlijk 2,5 jaar zou kleuteren. Lekker laten spelen, bewegen en knutselen. Alleen maar ruiken aan letters en tot 20 tellen. Leren kan ze nog lang genoeg.Tot we eind groep 1 bij de juf geroepen werden. Wat we er van vonden als onze kleine meid naar groep 2 zou gaan. Dan had ze maar een half jaar groep 1 gedaan. Maar cognitief en sociaal-emotioneel liep ze zo ver voor. Dat ze gemakkelijk met de kinderen van groep 2 mee zou kunnen doen. De testresultaten lieten dat inderdaad zien. 2 jaar groep 2 vonden wij geen enkel probleem. Dus schoof onze kleine meid door.

Tot we in januari opnieuw de toetsresultaten onder ogen kregen. Ze waren zo hoog. Op alle gebieden. Dat nog een jaar groep 2 eigenlijk geen optie was. Bibbers in onze benen op de terugweg naar huis. Willen we dit? Dan is ze 11 als ze straks naar het voortgezet onderwijs moet. En ons kleine meisje is nog zo speels. Maar we moesten ook toegeven dat dit zelfde meisje wel erg leergierig is. Rekenen, lezen, briefjes schrijven. Dat is niet heel gemiddeld voor een meisje van half groep 2. Dus hebben we de knoop doorgehakt. Na de vakantie is het klaar met kleuters in ons huis. Al blijft ze tot februari natuurlijk ook gewoon een meisje van 5.

Terug naar het kleuterfeest. Dat laatste kleuterfeest. Daar moest ik als hulpjuf bij zijn. Alle jaren is het kleuterfeest op mijn werkdag. En vrij nemen kan je niet als je in het onderwijs zit. Maar ik wilde zo graag een keertje meehelpen. Dat ik op mijn werk aan de andere hulpjuffen heb gevraagd of ze wilden ruilen. En ja, de juf van donderdag kon haar dag wel ruilen. Kon ze meteen met haar zoon mee die die dag op excursie ging. Zo sloegen we twee vliegen in een klap.

Ik genoot van het kleuterfeest. Het was een heerlijke dag. Niet te warm, niet te koud. We aten koekjes, patat, ijs en dronken veel limonade. We speelden spelletjes, keken naar een voorstelling van een clown en speelden in de speeltuin.

Toen dochterlief en ik moe maar voldaan thuiskwamen moest ik even creatief aan de slag. Om mijn collega te bedanken dat ze haar dag wilde ruilen knutselde ik een cadeautje in elkaar. Ik nam zwart ijzerdraad en reeg er een stel crème witte parelkraaltjes op. Daarna haakte ik met het ijzerdraad een ketting van lossen en schoof ik om de zoveel steken een kraal naar voren die ik dan vervolgens mee haakte.

Ik haakte uit het boekje 100 bloemen om te breien en te haken (hier al heel wat vaker genoemd) een rozenknopje van heel dun haakgaren. Twee blaadjes er bij. En een hartje van frivolité. Het hartje vond ik ergens op internet en de foto was zo duidelijk dat ik hem van de foto namaakte.

Ik wikkelde touw en de gehaakte lossenketting om een glazen potje. Nog een beetje touw om het schroefdraad bovenaan het potje. Het roosje met de blaadjes op het bovenste stukje touw. En ik hing het hartje als hangertje onder het roosje. Een waxinelichtje er in en klaar was ik.

Dan is het altijd spannend of je cadeau in de smaak valt. Maar gelukkig vond mijn collega het erg leuk. Ze kon er zeker iets mee zei ze. Dat was nu precies de bedoeling.

Ook een mooi cadeau in gedachten om te maken. Begin er maar snel aan. Het is leuk om te maken en om te geven.



donderdag 27 april 2017

tis oranje, t blijft oranje...

Terwijl hier het zonnetje schijnt (maar ze de afgelopen dagen wel bewezen heeft dat dat van heel korte duur kan zijn) en hier in rood/wit/blauw/oranje rustig opgestart wordt even een berichtje. Want mijn bericht heeft dit jaar echt met koningsdag te maken. Ik heb namelijk... kroontjes in mijn oren.

Afgelopen zondag gemaakt met naald frivolité. Van het patroontje van Corina van de Handwerktuin. Een leuke blog om te volgen. Vooral omdat Corina zo veel verschillende technieken gebruikt en niet bang is om iets nieuws uit te proberen. Deze creatieve veelzijdige dame deelde het gratis patroontje op haar blog al in 2013.

Ik speelde al een tijdje met het idee om zelf oorbellen te maken. Af en toe afwisselen vind ik leuk. Maar zo maar weer nieuwe oorbellen kopen vind ik dan weer een beetje geld over de balk smijten. Ik moet ze dan wel nodig hebben. Maar eigenlijk heb je pas iets nodig als je niets meer hebt. En dat kan ik nu niet echt zeggen. Dus zocht ik op YouTube naar een filmpje waarin oorbellen gemaakt werden met naald frivolité en waarin kraaltjes gebruikt werden. Ik kwam op dit filmpje. Niet te groot, (dat vind ik niet zo handig in dagelijks gebruik) en prima te volgen. (als je hem regelmatig op pauze zet.)
Je had trouwens de verbaasde ogen van Doeraks vriendje die uit school mee kwam om te spelen moeten zien. Terwijl hij beneden speelde met een puzzel spel van Bolleboos zat Doerak boven met een vriendinnetje uit de buurt. (Ik ben al lang opgehouden me te verbazen over hoe kleuters bij elkaar kunnen spelen. Samen spelen kent vele definities) Terwijl ik de tv aanzette om nog even verder te gaan met de oorbellen kwam hij heel gezellig naast me zitten met zijn puzzel. Immers filmpjes kijken is altijd leuk. Maar toen hij een vreemde taal hoorde en handwerkbeelden zag snapte hij er niets van. Waarom doe je zo iets? Kijken naar iets wat je niet verstaat en iets nadoen wat je op de televisie ziet. Zo iets vreemds had hij nog nooit gezien. :-))

Na deze oorbellen kwam ik dus op het patroontje van het kroontje. Voor het eerst een geschreven patroon gevolgd. En dat viel eigenlijk best mee. Frivolité is zo leuk. Eigenlijk doe ik het te weinig. Ik heb er in ieder geval van genoten.

Zo wij gaan er op uit. Fijne Koningsdag allemaal!

zaterdag 22 april 2017

Nog een kinderwagenspanner

Vlak na het grote nieuws van mijn zusje kregen we nog meer groot nieuws. Nu van Mannies jongste broer. Ook zij verwachtten een kleine. Dus toen de ene kinderwagenspanner klaar was mocht ik meteen door met de volgende. Want ook mijn schoonzus wilde een kinderwagenspanner. Van haar kreeg ik volledig de vrije hand. Ze vond bosdieren leuk. En Nijntje. En daar mocht ik zelf wat van maken. We kletsten wat over dieren, kleuren en ideeën. Oh ja... ze vond het wel leuk als dieren echt op dieren lijken. En dat de kleuren kloppen. In de babykamer hangen dan ook foto's van echte dieren. Deze informatie prentte ik natuurlijk in mijn hoofd. Dan werd het echt wat mijn schoonzus wilde. 
Ik besloot het zelfbedachte eekhoorntje nog eens te maken. Die was me goed bevallen. En een echt bosdiertje natuurlijk.
 Ook het egeltje mocht nog eens van de haaknaald rollen. Deze keer kreeg het egeltje een piepertje in zijn buik.
 Daarna ontwierp ik een konijntje. Dat was nog een hele uitdaging. Want ik wilde dat het konijntje een zittend ontwerp werd. Na wat puzzelen en uithalen lukte dat eindelijk. Ik ben ook nog een hele tijd bezig geweest om in plaats van het konijntje een vosje te maken. Maar dat werd een prullenbak ontwerp. Na een hele periode van uithalen en opnieuw beginnen begon de tijd te dringen en heb ik de vos maar los gelaten. Mocht je dus ergens een lief gehaakt maar zeer gehavend vosje tegenkomen. Dan is het mijn afgekeurde beestje.
 Alles bij elkaar werd het dit. Zo tussen de kralen waarvan ik er een paar omhaakte met het blauw waar ook de neusjes en oogjes mee geborduurd werden is het een lief en schattig gezelschap.
Ergens heb ik ook nog een rammeltje ingestopt. Ik weet alleen niet meer of dat nu juist het konijntje was of de staart van het eekhoorntje.
Toen ik het eindelijk mocht geven hing daar al snel de kinderwagenspanner te stralen op de plek waar hij hoorde.

En nu droomt tante Clarisse over kinderwagenspanners. Dat kunnen jullie begrijpen. Ook een mooie droom? Laat hem niet los zoals de vos maar geniet er van. Wie weet wordt hij ooit waarheid.

donderdag 2 maart 2017

Daar is hij dan... de kinderwagenspanner

Toen Bolleboos en ik samen onze verjaardag vierden voor mijn familie kwamen mijn jongste zus en haar man net terug van een reis door Bali. Of ze foto's mochten laten zien. Natuurlijk. We genoten van prachtige landschappen en heerlijke stranden. Tot we een foto tegenkwamen waar zuslief met haar handen op haar buik een hart maakte. Die foto had ons wat te vertellen. Als alles goed zou gaan kregen we er een neefje of nichtje bij.

Werk aan de winkel voor deze tante. Want elk nichtje en neefje heeft tot nu toe iets van eigen hand gekregen van tante Clarisse. Een traditie die bij het 18e kindje (neefjes en nichtjes van beide families en wat kindjes van goede vrienden) natuurlijk ook gewoon door gezet moet worden.

Natuurlijk mocht de aanstaande moeder bedenken of en wat ze nu wilde. Ze wilde graag een kinderwagenspanner. Samen met de aanstaande vader zochten we iets wat ze ongeveer wilden. Ze vonden een plaatje en wilden dat niet ongeveer maar helemaal precies zo. Toen ze er uit waren mocht ik aan de slag. Best spannend om weer iets heel nieuws te proberen. Patronen bedenken, (al vond ik het egeltje ergens op het wereld wijde web en werd het uiltje een samenraapsel van verschillende patronen) dan alles aan een koord rijgen en de speenclips er aan.

En toen was het klaar en bleef het neefje lekker bij zijn mams in haar buik zitten. Hij was niet van plan om te komen. Dus haakte ik maar door. Ik haakte een speenkoord en omdat ik niet weet of zuslief een speentje nodig zal hebben voor haar kleine man haakte ik er een rammelaar bij. Die kan om het speenkoord en dan heeft hij een speeltje binnen handbereik. Waarom ben ik daar nooit zelf opgekomen toen Bolleboos en Doerak in hun ik-gooi-alles-wat-ik-even-niet-meer-wil-van-mij-af fase zaten?

Uiteindelijk hebben ze het lieve knulletje maar een handje geholpen. Want anders had de jonge man nu waarschijnlijk nog lekker warmpjes binnen gezeten. Hij kwam op de verjaardag van zijn oma ter wereld. We gingen zo snel mogelijk kijken. Met cadeaus.

Ik kreeg al bericht dat de kleine man tevreden was. En dan heb je ook een tevreden tante Clarisse.

Ook tevreden met een handwerkje? Geniet er van.











dinsdag 24 januari 2017

Gebreid vest van sokkenwol

Daar is hij dan. Eindelijk. Eigenlijk weet ik niet eens wanneer ik er precies aan begonnen ben. 2 winters terug? Of zijn het er 3? Ik had mezelf al eens opgelegd geen nieuwe projecten meer te beginnen tot onder andere dit vest klaar zou zijn. Wat me vervolgens niet lukte.


Steeds opnieuw legde ik hem aan de kant. Koudwatervrees denk ik vooral. Want die kraag. Die moest ook gebreid worden. Als het eerste deel klaar was. Die zag er zo ingewikkeld uit. En dan had ik ook nog de bijzondere ambitie om geen zijnaden in het vest te willen. Dus breide ik voor en achterpanden aan elkaar vast. Maar hoe pas je dan het vest tussendoor? Als het allemaal op de rondbreinaald staat? Nou niet. En dat was zo spannend.

'Straks ben ik klaar en dan past het niet,' dacht ik steeds. En dan ging het hele tasje weer in de kast. Om het een paar maanden later weer dapper te voorschijn te halen.


Tot ik eindelijk aan de kraag begon. Toen kreeg ik er plezier in. Ik hield een complete administratie bij om precies te weten waar ik gebleven was. Om de kraag rond te laten lopen moest ik verkortte naalden breien. Dat was op zich niet zo'n probleem. Maar elke kabel was anders. Bij de een moest ik elke 19e naald kruisen. Bij de ander in de 21e naald. De volgende moest elke naald een stukje opschuiven. De ene kabel kwam heel regelmatig langs. Terwijl de ander na 6 verkortte naalden pas weer aan de beurt was. Aan een toerenteller had ik dus niet zoveel om precies bij te houden waar ik was gebleven. Ik moest wel 5 toerentellers hebben. Die heb ik niet. Dus gebruikte ik een opschrijfboekje waarin ik de kabel naam opschreef en het nummer van iedere naald. Toen de patronen eenmaal herhaald moesten worden schreef ik twee nummers op.

Uiteindelijk kwam het vest af. Weer bibberde ik. Hoe maak je zo'n kraag nu vast aan het vest. Komen de armsgaten wel goed uit? Hoe brei je de biezen aan. Zoals het in de beschrijving stond leek me niet zo handig. Ik wist dat ik nu door moest zetten. Na veel puzzelen, meten en uitvogelen werd het 1 geheel.

Wat heb ik van het proces genoten. Ondanks alle bibbers in mijn benen. Wat was het geweldig om te doen. En het resultaat is het allemaal dubbel en dwars waard.

Het hele vest is gebreid met sokkenwol van Lana Grossa Meilenweit. (Ja de dunne naaldjes maakten het project nog langer natuurlijk) Het patroon komt uit het Bergere de France boek van 2009/2010

Ook een trui gebreid? Lekker warm hè met dit weer.