vrijdag 18 mei 2018

vogeltje, vogeltje aan de wand...

Ik bleef maar in de vogeltjes sfeer. Al zit ik nu inmiddels midden in de vestjes. Maar dat verhaal komt later. Ik zal eerst de vogeltjes keurig langs laten komen. Dan blijven jullie met mij in de goede volgorde.


 Doerak mocht afgelopen schooljaar regelmatig op woensdag middag met de moeder van een vriendinnetje mee naar hun kerk. Daar houden ze een keer in de twee weken club. Ze luisteren er dan naar een verhaal uit de Bijbel, knutselen wat of doen een spelletje. De middag is van half 2 tot half 4. De kerk staat vlak bij onze basisschool en de kinderen die wat verder van school af wonen mogen meteen uit school mee. Ze schuiven dan aan een goed gedekte tafel die een van de andere moeders dan al verzorgd heeft. Krijgen heerlijk te eten en als de club begint dan draaien ze ook nog met het clubprogramma mee. Zo ook Doerak. (Bolleboos geeft niet zo om clubs. En zeker niet om knutselen. Dus hij hoefde niet zo nodig mee.) Ze vond het heerlijk. Ze had er elke keer weer zin in. En ik hoefde niet in korte tijd heen en weer te racen met de fiets of auto. Dat was best lekker.

Maar aan alle fijne dingen komt een eind. Zo ook aan het clubseizoen. De laatste middag werd aangekondigd. Ze gingen een speurtocht doen. Dus ging Doerak nog een keer meteen uit school mee. Op weg naar een heerlijke tafel vol met broodjes. En naar een fijne gezellige middag. Maar ik kon haar na zoveel verwennerij natuurlijk niet met lege handen aan laten komen. Er rijpte een plannetje in mijn hoofd. Als ik nu iets met vogeltjes bedacht...

De ene moeder heeft net een dochtertje gehad. Dus voor haar was het niet zo ingewikkeld. Ik gokte op de kleuren en haakte een roze met witte vogeltjes takje. Van het vogeltje van mijn nieuwe zelfbedachte patroon natuurlijk.


De andere moeder is dezelfde moeder die al een paar keer iets bij mij besteld had. En ik vond dat zij nu ook wel eens vogeltjes verdiend had. Maar haar jongste is net zo oud als Doerak. Dus of ze nog zo blij werd van een vogeltjestakje? Ik besloot een kaarten ketting te maken. Waar ze mooie kaarten, werkjes van de kinderen of bijzondere Bijbelteksten aan op kan hangen. Voor haar kleur hoefde ik niet lang na te denken. Natuurlijk werd het blauw. Dat is haar lievelingskleur. En zo haakte ik in twee weken tijd 4 vogeltjes, de nodige bloemetjes, een vlinder en kralen. De avond voor de club was alles klaar. De volgende morgen pakte ik het in en Doerak mocht het, zo trots als een pauw, uit school mee nemen naar de club.

Toen ik vroeg wat de moeders er van zeiden zei ze: "Dat weet ik niet meer." Tja, daar kan je niet veel van opschrijven. Maar gelukkig hoorde ik later van de moeders zelf dat ze er blij mee waren. De een vond het veel te gek. Maar zei dat de ander had gezegd: "Oh, dat zet ze zo in elkaar." En zo is het maar net.

woensdag 11 april 2018

Nog meer gehaakte vogeltjes

"Of ik nog meer vogeltjes wilde haken," vroeg dezelfde moeder op het schoolplein als in het vorige bericht. "Ik vind het leuk om een kinderwagenspanner cadeau te geven. Zie je dat zitten?" Natuurlijk zag ik dat zitten. En vooral omdat ik nu eindelijk een eigen vogeltje heb. Tijden heb ik zitten ontwerpen. Verschillende vogeltjes zijn al de revue gepasseerd. Maar elke keer kozen mensen toch weer voor het dol-op-wol vogeltje. Die van mij was wel leuk... maar die andere is toch het leukst zeiden mensen dan. Maar ik wilde er zelf een ontwerpen. Ik wil iets van mezelf weggeven. Dat vind ik het leukst. Dus ging ik op nieuw aan de slag. Wel gebaseerd op het model van het dol-op-wol vogeltje. Maar toch helemaal van mezelf. En dat is gelukt. Een vogeltje met hartjes vleugeltjes en een open bekje. Dit patroon werd meteen geaccepteerd door "mijn klant."

Eenmaal een duidelijk beeld van kleur en patroon ging ik katoen garen kopen. Ik vind katoen toch iets meer geschikt voor speelgoed. Gewoon omdat het zo veel makkelijker uitgewassen kan worden. Het 100 procent acryl garen wat ik altijd gebruik voor de vogeltjes die voor de sier zijn is kleurvast en glanst mooi. Maar het blijft op den duur minder mooi als het regelmatig gebruikt wordt.

Het haken moest tussendoor deze keer. Bolleboos zijn vest was bijna af. En ik ben voor een dekentje bezig. Want tante Clarisse mag weer aan de slag. Als het goed gaat komt er in juli een klein meisje bij in de schoonfamilie. Maar de vogeltjes hadden toch ook voorrang. Want het was een bestelling. (wat klinkt dat hè?) ;-)

Gelukkig vlotte het goed. En net voor het paasweekend kwam het af. Zaterdagavond rondde ik de laatste handelingen af en was de kinderwagenspanner klaar. Heerlijk. Na het paasweekend vond er een klein handeltje plaats op het schoolplein. Ik leverde mijn wagenspanner af en nam mijn geld in ontvangst. Toch wel heel stoer. 

Oh en nog een tip, een tijdje geleden kocht ik veiligheidsoogjes. Ik wilde dat ook wel eens proberen. Veilig voor kinderspeelgoed. Maar wat een drama. Na meerdere oogjes vernield te hebben omdat ik ze er absoluut niet in kreeg zaten er eindelijk twee oogjes in een knuffeltje. Gelukkig was het een knuffeltje voor mijn eigen kinderen. Want na een paar dagen keek ik heel verbaasd op de grond. Wat lag daar nu voor gek dopje? Ik kon de herkomst van het dopje nu niet direct achterhalen dus verdween het dopje in de vuilnisbak. Tot Bolleboos met zijn knuffel aan kwam lopen. Mama, er is een oogje af. En ja  hoor, het was echt waar. Het achterstukje zat nog in het gehaakte lijfje maar het oogje was gewoon afgebroken. Nu wist ik ook waar het dopje vandaan kwam. Wat een "veiligheid!" Toen heb ik het andere oogje ook maar afgeknipt (wat me weinig moeite kostte) en met goed stevig draad twee knoopjes vastgezet. Die zitten er tot op de dag van vandaag nog steeds. En achter de knoopjes, ergens in het lijfje zitten nog steeds de achterkanten van de veiligheidsoogjes. Kijk dus erg uit met veiligheidsoogjes. Want een dreumes zou het dopje zonder pardon in zijn mond gestopt hebben.

zondag 1 april 2018

Dol op vogeltjes

"Heb jij een voorraad van die leuke vogeltjes die je van tijd tot tijd maakt?" vroeg een moeder op het schoolplein aan mij. Nee dat heb ik niet. Maar natuurlijk kan ik wel iets maken. Maar nu kwam het probleem om de hoek. Het moest wel in 2 dagen af zijn. Ze had namelijk al een afspraak staan om op visite te gaan bij iemand die zwanger is. Ze wilde graag een cadeautje meenemen. En na een tijdje denken was ze bij mij uitgekomen. Maar ja hoe tover ik in 2 dagen tijd een vogeltjes slinger uit mijn haakpen. Dat zag ik nu niet direct voor me.
 Toch liet haar vraag me niet los. Toen ik haar 's middags weer sprak had ik een oplossing. Ik kan natuurlijk ook 1 vogeltje maken. Dat lukt me wel. Zo gezegd, zo gedaan. Ik kreeg de kleuren door en kon aan de slag.

Het haken ging buiten gewoon voorspoedig. Die middag was er al bijna een vogeltjes lijf. De volgende dag stond vooral in het teken van de afwerking. Vleugeltjes en snaveltje bevestigen, een slinger om het takje aan op te hangen, een vlinder, en een takje regelen. Ik heb meerdere takjes in meerdere kleuren. Een witte vond ik het mooist. Maar of het was een dun gekronkeld takje waar ik niets mee kon of het was een takje waar op sommige plekken de verf af was. Bovendien moest ik er een stuk afzagen want ze waren allemaal te lang. Dus koos ik een dikkere tak met verfschade. Eerst zaagde ik hem korter. Daarna verfde ik hem bij. Hier een stipje, daar een tipje...

 Ik trok me terug op zolder en zette alles in elkaar. Heerlijk. Vooral omdat alles zo lekker en soepel ging. Tegen de avond kon ik een appje sturen dat alles klaar was. Wat een genot zo'n projectje tussendoor.

 Ps. voor degene die het nog niet weten of mijn volgeltjes nog niet eerder gezien hebben: Het patroon van het vogeltje is van dol op wol.

zondag 4 maart 2018

Doeraks nieuwe luizencape (met naaibeschrijving en bloemen haakpatroon)

Vorige week kwam ik toevallig even bij de kapstok van Doeraks klas op school. Waar de kleuters door de ouders tot in de klas gebracht mogen worden gaan de kinderen vanaf groep 3 in rijen naar binnen. Dus kom je als moeder eigenlijk niet verder dan het schoolplein. Nu moest ik even iets ophalen en viel mijn blik op haar luizencape. De cape waar ik hier al eens over schreef. Waar de S haak normaal gesproken alleen vanaf het bovenste deel uitsteekt kwam nu ook het onderste stuk te voorschijn. Aan de zijkant van de stof. Er zat een gat in. En bij een nadere inspectie was het niet alleen dat ene gat. Dat kleine korte stukje stof aan de bovenkant wat steeds met de haak te maken had gehad was op vele punten bijna door. Of zelfs helemaal. Dus nam ik de cape de vrijdag voor de vakantie mee naar huis. Een mooi klusje om in de vakantie een nieuwe te maken.

Doerak mocht net als de vorige keer zelf de stof uitzoeken. Tot mijn verrassing koos ze een heel andere stof dan haar vorige cape. Het is een stof die bij de IKEA vandaan komt. Maar ik denk niet meer dat ze hem in de collectie hebben. Hij komt uit 2009 zag ik. Ze was heel zeker van haar keuze. Ik plande dat ik op de woensdag ochtend zou gaan beginnen. Dan gingen de kinderen naar een kerk in ons dorp waar ze activiteiten hadden georganiseerd. Had ik mooi mijn handen vrij om aan de slag te gaan.

Zo bedacht, zo gedaan. Die woensdag ging ik naar mijn (voor jullie inmiddels bekende) zolder, zette de naaimachine op tafel en sloopte Doeraks oude cape. Ik gebruikte de stof als patroon. Ik kon me herinneren dat ik de cape de vorige keer iets groter had gemaakt. Dus besloot ik hem nu niet nog groter te maken. Haar jas past er voorlopig prima in.

 Ik knipte de stof met een naadtoeslag. Het ronde deel onderaan iets ruimer zodat ik er een mooie zoom in kon leggen.
 De stof is langs de zijkanten zo'n 76 cm.
 Daarna was het een kwestie van zigzaggen en de open zijkant dichtspelden.
 Aan de bovenkant trok ik een lijntje op precies een centimeter hoogte vanaf de stofvouw. Hier moet straks de haak doorheen.
 Na het dicht stikken en het open strijken van de naad zie je aan de goede kant het kiertje waar de haak doorheen kan.

Terwijl ik de zoom aan het spelden was belde een van de vrijwilligers van de kerk. Doerak had buikpijn. Of ik haar wilde komen halen. Naaimachine uit en wegwezen. Snel ons meisje opgehaald die eenmaal goed en wel thuis weer mee moest om Bolleboos op te halen die het programma wel af gemaakt had. Tja, dat was einde vrije ochtend.
 Later die week (Doerak heeft de rest van de week ziek op de bank gehangen. Het is een hele hardnekkige buikgriep.) had ik de tijd om de zoom vast te stikken. Om het allemaal wat gezelliger te maken haakte ik wat bloemetjes. Bloemetjes die ik zelf ontwierp want ik wilde ze op de bloemetjes die op de stof stonden laten lijken.
 Voor de grote bloem haakte ik 5 gele vasten in een ring. Daarna met donker roze in alleen de voorste lussen van het gele hartje: 3 lossen in de eerste vaste, 1 dubbel stokje en 1 stokje in dezelfde vaste, [1 stokje, 1 dubbel stokje en 1 stokje in de volgende vaste] en herhaal de omschrijving tussen de haakjes nog 3 keer. Hecht af.
Haak met licht roze [1 vaste en 1 stokje tussen de eerste en de laaste steek, 1 losse, 1 vaste en 1 stokje tussen de volgende twee steken, 1 losse, 1 halve vaste tussen de volgende twee steken] Herhaal wat tussen haakjes staat nog 4 keer en hecht af.
Door de achterste lussen van het gele hartje haakte ik eerst een rondje van 3 stokjes per steek. Het eerste stokje verving ik weer door 3 lossen. Nu had ik 15 stokjes. [Daarna haakte ik 3 lossen en een dubbelstokje in de eerste steek, 1 stokje in de volgende steek, 1 dubbelstokje in de volgende steek, 3 lossen en 1 halve vaste in dezelfde steek.] Herhaal wat tussen haakjes staat nog 4 keer. Om de eerste 3 lossen te maken moet je wel eerst een halve vaste in de volgende steek maken. Werk de draadjes weg en houd alleen het gele begindraadje over om het bloemetje op de stof te kunnen zetten.
 Omdat ik na een tijdje het bloemetjes haken een beetje zat begon te worden bedacht ik nog een kleinere variant. Ik begon wel weer met een hartje van 5 vasten in een ring. Maar ik haakte met roze 3 vasten in elke gele vaste. Ik deed dat gewoon door beide lussen. Daarna haakte ik met lichtroze [1 vaste en 1 half stokje in de eerste vaste, 1 vaste en een half stokje in de volgende vaste en 1 halve vaste in de volgende vaste] Dit herhaalde ik tot ik rond was. En zie daar. Ook in de natuur heb je kleine en grote bloemen.
 Doerak vond de roze bloemen erg mooi. Maar er stonden ook groen met crème bloemen op de stof. Ze vond dat ik die ook moest haken. Omdat de blaadjes onregelmatig getekend zijn heb ik ook onregelmatige bloemblaadjes gehaakt. Met groen haakte ik 10 vasten in een ring. Met crème haakte ik afwisselend in 1 vaste: [1 stokje, 1 dubbel stokje en 1 stokje] of [1 half stokje, 1 stokje en 1 half stokje] of [2 stokjes]. Tussen de blaadjes haakt ik steeds een halve vaste in de volgende vaste.

 Voor de bovenkant maakte ik een grotere variant van de grootste bloem. Maar nu haakte ik geen 5 vasten in een ring. Maar 8 halve stokjes. Zo kreeg ik ook acht bloemblaadjes.

 Toen mochten de bloemen op de cape. En zie daar. Doerak kan haar jas weer veilig weghangen.


 Nu maar hopen dat ze morgen ver genoeg opgeknapt is. Ze klaagt nog steeds over buikpijn. En ze is nog steeds hangerig. Gisteren gaf ze ineens weer over. Dus het is nog even afwachten. Maar ik hoop dat ze ver genoeg is opgeknapt. Ze vind school zo leuk.


maandag 26 februari 2018

Zomers vestje voor zomerse jurk

Vorige voorjaarsvakantie (ja dat is een jaar geleden) waren we als uitje naar Miniworld Rotterdam geweest. Na dat we de stad en zijn omgeving in het klein gezien hadden besloten we het winkelcentrum nog even te bezoeken. Het was er toch dichtbij en Bolleboos had schoenen nodig. De schoenen vonden we. En natuurlijk konden de mannen het toen niet laten. Ze moesten nog even de mega media winkel bezoeken. Doerak en ik zochten een ander tijdverdrijf. Wij kwamen in een hele grote kledingwinkel terecht. Ik kende de winkel niet maar er hing van alles. Allerlei feestkleding. Omdat Doerak een jurk voor de zondag nodig had besloten we het er maar op te wagen. Eens kijken wat er allemaal hing en veel belangrijker, wat haar goed paste.

Ze vond het een feest. Jurkjes zijn zo wie zo wel haar ding. En al die glitter en glamour kan haar ook zeker bekoren. Dus paste ze zoet alle jurkjes die er hingen en vond ze haar oordeel: 'Zit goed hoor mam. Heel goed,' belangrijker dan de mijne. Ik was niet zomaar tevreden. Dat botste uiteraard een beetje. Uiteindelijk kwamen de mannen naar ons toe en kwamen met ons vieren tot een keus. Het werd een prachtige bloemenjurk. Met aqua blauwe ceintuur, gouden randjes en een paarse bloem. Heerlijk over de top. Maar ze is maar een keer klein. Eenmaal een jaar of wat ouder en ik krijg ze alleen nog maar in een strakke spijkerbroek gehesen. Vooruit, we doen het. Wat was Doerak gelukkig.

Eenmaal thuis besloot ik dat er een klein vestje over de jurk moest komen. De jurk was mouwloos en dat is op veel dagen in Nederland een beetje koud. Dus ging ik naar de plaatselijke wolwinkel en kocht daar bijna precies dezelfde kleur garen als de ceintuur. En toen kwam de uitdaging. Een patroon.

Ik zocht, keurde af, zocht verder, keurde er nog meer af. Eindelijk vond ik er een op ravelry. Maar natuurlijk kwam het garen niet overeen met de maatvoering op het patroon. Bovendien was het vestje iets te groot. En was het voor 1 maat beschreven. Dat krijg je als je zo kritisch bent. Dus moest ik volop aanpassen. En rekenen. En nog meer aanpassen. De lange mouwen moesten kort. En ik wilde de mouwen meteen vasthaken. Omdat ik bang was dat anders met inzetten het patroon niet goed door zou lopen. Het was een heel gedoe. Als ik zelf een patroon bedacht had was ik waarschijnlijk net zo snel geweest. Maar gelukkig kwam het vestje op tijd af. (en gelukkig bleef het best lang koud vorig voorjaar en mocht mevrouw de eerste paar keer met lange mouwen onder haar jurk naar de kerk.)
Hier zie je duidelijk dat mijn rekenwerk niet voor niets was. Het patroon van de mouwen loopt perfect door met het patroon van de jurk.

Op de eerste stralende voorjaarsdag zat onze dame keurig gekapt en gekleed in de kerk. Met gouden glitterschoenen, en gouden elastiekjes in haar haar. Tja, en als dan een lieve man van in de 80 zijn zwart leren schoenen wel met jouw gouden balerina's wil ruilen dan straal je natuurlijk van oor tot oor.  (En ben je stiekem een beetje opgelucht dat hij die balerina's niet past en jij jouw schoenen gewoon mag houden)


zaterdag 10 februari 2018

Eindelijk... dé deken van de CAL2014

Het duurde lang. Heel lang. Toen buurvrouw en ik eind 2013 de deken van Tertia en Jolanda zagen waren we meteen enthousiast. We haalden allebei een flinke doos garen en gingen ijverig aan de slag. Nu ben ik niet zo heel erg goed in plannen en vaste tijden aanhouden dus beloofde ik mezelf dat ik me niet perse aan de tijd hoefde te houden van de CAL. Iets wat natuurlijk wel de bedoeling is. Anders is het geen CAL. Buurvrouw dacht er precies hetzelfde over. Dus gingen we aan de slag op ons eigen tempo. En melden we ons maar nergens aan. (zo wie zo hebben we allebei geen Facebook dus aanmelden werd toch al een beetje lastig.) Ik las zijdelings mee over de ups en downs van de CAL. Downloadde braaf elke week het patroon wat ik nodig zou hebben over een tijdje en haakte rustig verder.

Na een paar weken (de rest was inmiddels een heel stuk verder) vond ik dat de herhalingen van de steekpatronen wel heel snel terug kwamen. Dus voegde ik wat extra patronen toe. Ik volgde de CAL toch al niet zoals het moest.

De CAL kwam ten einde. Eindeloos veel dekens kwam ik tegen op internet. En ik was nog niet eens halverwege. Soms was er ineens een dringend project wat voorrang vroeg. Dan moest dat ineens eerst en verdween de deken in de kast. Hij zat in een grote groene tas waar het kerstpakket van Mannie in gezeten had. En daar bleef hij trouw in zitten. De deken ging mee op vakantie, mee naar de speeltuin, mee naar de binnenspeeltuin, en weer mee op vakantie. Ik haakte op de vreemdste plekken. Samen met mijn deken bezocht ik verjaardagen, wachtte ik in wachtkamers en ging ik werken. Ik haakte in de auto bij de pont waar ze mijn vorderingen bijhielden. En langzaam kreeg de deken vorm.

Maar niet alleen de plekken waar ik haakte waren eindeloos. Ook de eindbestemmingen die hij kreeg. Eerst zou het een sprei worden voor ons bed. Tot ik een prachtig mooi dekbedovertrek kocht en ik geen sprei meer wilde. Toen werd het een plaid. Tot we een nieuw bankstel kochten in de kleur rood. Een paars-roze deken staat daar niet op. Gelukkig (zeggen we nu achteraf) was de bank verkeerd besteld en kwam hij in het bruin binnen. Met een flinke korting hebben we de bank toch genomen. We zaten al een tijdje op een oude slaapbank en dat waren we zat. Maar wat zijn we achteraf blij met die verkeerde levering. Rood is helemaal niet onze kleur. Past niet in ons interieur en we zouden er al heel snel op uit gekeken zijn. Dus paste de plaid toch wel weer op de bank. Toen gingen we verhuizen. Van paars-roze accessoires (de kleuren van de deken) gingen we naar okergeel en zalmroze. En die kleuren zaten niet in de deken. Op ons bed wilde ik de deken ook niet meer. Het dekbedovertrek was inmiddels versleten van het vele wassen. En ik zocht een rustig overtrek wat stond bij onze voornamelijk bruine slaapkamer. Dus kwam ik op Doeraks kamertje uit. Zij kan altijd gezelligheid gebruiken. En haar kamer is knal roze met grijs. Maar nu klopte de afmetingen niet. Een deken van 1,55 breed is te breed voor een bed van 70 cm maar te kort om hem in de lengte neer te leggen. En dus bedacht ik dat ik er op een van de kanten een dwars stuk gehaakt moest worden om de deken langer te maken.

Zo gezegd zo gedaan. Na dat de benodigde breedte bereikt was ging ik verder aan de zijkant. Om daar een bovenkant van te maken. Ik volgde gewoon het patroon verder waar ik aan de lange kant gebleven was. Met nog een brede rand er bij moest het goed komen.

Toch kende deze deken ook zo zijn ups en downs. Halverwege ontdekte ik dat mijn deken aan een kant veel breder begon te worden. Waarschijnlijk haakte ik af en toe een steekje extra. Dus haalde ik een eindeloos aantal toeren uit. En begon ik dapper en heel aantal weken terug. Ook bij de bovenrand moest ik een heel stuk uithalen. Omdat het geheel begon te bobbelen.

Begin dit jaar moest de deken af. 4 jaar lang aan een deken werken vond ik toch wel voldoende. Dus zocht ik een idee voor een flinke brede rand. Little mint elephant  heeft een mooie rand ontworpen. Die ik zelf toch weer een beetje aanpaste. Iets precies volgen volgens patroon is toch niet helemaal mijn ding denk ik. En na nog een keer mee naar de binnenspeeltuin, en nog een keer mee op visite kwam de deken af. Doerak blij, ik blij en de deken?

Die arme deken ziet nu niet meer dan Doeraks bedstee. Is dat niet zielig? Zo veel avontuur. Zoveel van de wereld gezien. En nu ligt hij daar stil en rustig op een bed. Beschut door het steigerhout. Gelukkig is de deken van Doerak. Want geloof me, een deken van Doerak zijn is een avontuur op zich. Doerak sleept de vreemdste dingen mee naar bed, onderneemt allerlei bijzonderheden terwijl ze hoort te slapen. En ze klimt in bed terwijl het helemaal geen tijd is om te slapen. Met vriendinnen, of met een hele grote stapel knuffels. Kortom, er is een heel nieuw avontuur begonnen voor de deken. Dé deken.

En ik? Ik twijfel. Zal ik aan een nieuwe beginnen? Er zijn zoveel CALs. Het kriebelt soms. Die groene tas is nu zo akelig leeg...


vrijdag 2 februari 2018

Nog een keer over kaarten...

Oke, het wordt misschien een beetje saai. Maar ik heb toch weer een berichtje over kaarten maken. Hoewel de tijd wat schaarser is had ik voor jullie natuurlijk nog wat foto's te goed. Dus bij deze mijn serie vlinderkaarten.

Het was vrij makkelijk om deze kaarten te maken. Bladerend door een magazine kwam ik kaarten tegen met vlinders in het rood. Ik herkende meteen dat ik zelf soort gelijke vlinders in het paars had. Dus was de keuze snel gemaakt. Gewoon namaken die hap. Tenslotte zijn de magazines daar voor bedoeld. ;-)

Natuurlijk heb ik er mijn eigen draai aan gegeven. Maar het is deze keer wel heel erg afgekeken.

Geen kraaltjes met bloemen deze keer. Wel veel gewerkt met plakpareltjes. Gewoon omdat ik dat een keer leuk vond.

Net even anders dan anders dus. Maar een keertje uit de band springen mag toch wel? :-)