dinsdag 22 september 2015

Een thuis voor vogeltjes

Als je aan mij vraagt wat mijn favoriete dier is antwoord ik steevast: "Vogeltjes." Dan zeg ik er meteen achteraan: "Maar dan wel in de vrije natuur." Een vogeltje in een kooitje vind ik zielig. Je zou maar gemaakt zijn om te vliegen en niet kunnen doen waarvoor je gemaakt bent. Ondanks dat mannie is opgegroeid met vogeltjes in kooitjes en er helemaal niets zieligs aan vind. Sterker nog: 'een vogeltje in huis is leuk,' vindt hij. Zowel hij als de vogeltjes hebben altijd erg veel plezier aan elkaar gehad. Ik geloof het gelijk. Maar toch... Stiekem blijf ik vinden dat vogeltjes niet in kooitjes horen.

Misschien is het daarom ook wel een beetje hypocriet dat ik vogelkooitjes als decoratie middel zo grappig vind. Je hebt ze in alle soorten en maten. Als sticker, als plantenbakje, als waxinelichtjeshouder. Google op 'vogelkooitjes decoratie' klik op 'afbeeldingen' en je kan je vergapen aan de leukste creaties voor in huis.

Zo kwam ik afgelopen zomervakantie op een van onze fietstochten een vogelkooitje tegen waar ik meteen verliefd op werd. Omdat hij zo mooi is. En omdat er zulke mooie roosjes op zitten. En omdat de vogeltjes zo leuk zijn die er op zitten. Geweldig gewoon.

Maar hoe neem je een vogelkooitje mee op de fiets? Als de fietstassen al vol zitten met broodjes voor onderweg, jassen voor als het koud word en over de fietstassen kinderzitjes gemonteerd zitten waardoor je de helft van de tas nog maar kan gebruiken? Nou gewoon. Je kort je fietstocht in. Pakt eenmaal bij de caravan de auto en rijd meteen weer terug. En zo koop je alsnog het kooitje. Wat was ik gelukkig. De gedachte dat dit kooitje mee moest in een volgepakte auto naar huis en daarna meteen verhuisd moest worden naar een nieuw huis duwde ik heel snel weg. De mevrouw van de winkel vond het leuk om er een plantje in te laten groeien. Vond ik ook leuk maar ik had een heel ander idee.
 Het moesten gewoon vogeltjes worden die er in kwamen. Mooie, lieve vogeltjes. Gehaakte vogeltjes. In de kleuren van het nieuwe huis. Daarom moesten we ook even wachten tot ik wist welk kleur garen ik kon kopen.
 Een paar weken later met het verf staaltje van onze geverfde steen strips wand in de winkel kwamen we exact dezelfde kleuren tegen. Een paar dagen verder (het eerste vogeltje was al klaar) besloten we de wand te gaan stuken en behangen. Dat is nog niet gebeurd zien jullie wel aan de achtergrond van de foto's maar het behang ligt al in huis. Dus moest er een aanpassing komen in de kleuren. De hoofdkleur van de wand vinden we niet mooi. Niet warm genoeg. Daar komt een veel bruinere tint voor terug. Dus ben ik snel in mijn voorraad wolletjes gedoken en heb ik er een stel bruintinten bij gepakt. Een gemĂȘleerde licht bruin en een donkerbruine werd de keuze. Achteraf ben ik daar erg blij mee. Omdat juist die donkerbruine nu heel mooi staat in het geheel.

 En natuurlijk moesten er roosjes gehaakt worden. Aan de slinger. Hoe vaak zal ik hem zo onderhand niet gehaakt hebben dat slingertje uit het boek 75 sierranden om te haken?
Het patroon van het vogeltje komt van Angeline die hem in het Engels op haar blog plaatste. Vera vertaalde het patroontje in het Nederlands. Dank jullie wel daarvoor!! Zelf heb ik het snaveltje en de vleugeltjes gehaakt. Gewoon omdat ik dat zelf leuker vond.

Geniet van alle vogeltjes die je ziet deze week. In de tuin, op het balkon of zelfs in een kooitje. ;-)

dinsdag 8 september 2015

Lief klein konijntje, knuffel konijntje

Er heerst iets bij ons op school. En eigenlijk mag ik helemaal niets zeggen. Want jaren geleden ben ik er toch echt mee begonnen. Nu doet de hele jonge garde (de helft werkte nog niet eens bij ons toen ik er aan begon) er aan mee. Het is een soort van dikke buiken manie bij ons. Met bijbehorende verloven, en natuurlijk uitgebreide bevallingsverhalen en zwangerschapskwalen. Heerlijk.

Toen ik zo'n 7 jaar geleden vertelde dat wij Bolleboos verwachten (en zelf nog niet wisten dat het een Bolleboosje zou zijn) zaten de meeste collega's al in de oma fase of tussen net-mama-en-net-oma worden in. Maar kort daarop kwam de volgende. En toen de volgende. Stiekem ben ik dus wel een beetje trots dat ik deze hype ontketend heb. Ik geloof dat mijn directrice het inmiddels wat minder vind. Toen ik laatst haar kamertje binnen wipte en meedeelde dat ik wat wilde vragen zei ze: "Ik was al bang dat je wilde vertellen dat je weer zwanger was." ;-)

Maar goed als aanstichtster van deze babyboom val ik dit jaar met mijn neus in de boter. De twee collega's waar ik het meest mee samen werk gaan in een tijdsbestek van drie weken allebei met verlof. En daar hoort een cadeautje bij. Zondag avond bedacht ik dat ik best iets kon maken. Er was een probleempje: vandaag was de eerste collega die mag gaan uitrusten, voor de grote klus begint, voor het laatst.


Gelukkig. Er zijn altijd lieve mensen die een patroontje plaatsen waar je dan lekker mee aan de slag kunt. Zoals Marmarel die een vertaling op haar blog plaatste voor een knuffeldoekje. Katoentjes genoeg. In neutrale kleuren. Zodat de mama er alle kanten mee op kan.

Het was leuk om te doen. Duidelijk uitgeschreven. Gewoon doen wat er staat. Ik genoot. Stopte er een berg liefde bij in. Daar kan je baby's toch nooit genoeg van geven. En voor ik het wist was het af. Binnen de tijd.

Vandaag mocht ik hem geven. Een blije collega. En dus een blije ik.

Geniet de komende tijd van alle mooie dingen om je heen. Tel ze maar. En tel er gerust stralende, zwangere mensen om je heen bij op.